K. † Boże, wejrzyj ku wspomożeniu memu.
W. Panie, pośpiesz ku ratunkowi memu.
Chwała Ojcu i Synowi, i Duchowi Świętemu.
Jak była na początku, teraz i zawsze,
i na wieki wieków. Amen. Alleluja.
Powyższe teksty opuszcza się, jeśli tę Godzinę poprzedza Wezwanie.
1 Z głębin mrocznych chmur powodzi
Jasne światło dzisiaj wschodzi,
Zapalając ogniem świat:
2 To Augustyn pełen chwały,
Skarb Kościoła okazały,
Chociaż kiedyś pełen wad.
3 Słowu Boga posłuch dając,
Błędów swych nie wyrzekając,
Przyjął godnie łaskę chrztu.
4 Łaski tej nad wszystko bronił,
Od podstępnych błędów stronił
Słowem, piórem tak, jak mógł.
5 Wiarę wzmacniał, cnoty krzewił,
Świętych praw zaś burzycieli
Słowem swym jak mieczem siekł.
6 On tłumaczył Boże Słowo
Jak promieniem - żywą mową
Prawdę głosił, prawdy strzegł.
7 Witaj, perło wśród wyznawców,
Witaj, Chrystusowe światło,
Tyś głos z nieba, życia wzór!
8 Witaj, światło, które świecisz,
Wśród uczonych zapał niecisz,
Ciebie sławi wiernych chór.
9 O biskupie tak wspaniały,
Pomóż wejść do wiecznej chwały
Tym, co cię jak ojca czczą!
10 Niech nauki twej słuchając,
Życie wśród tych otrzymają,
Co szczęśliwi z Bogiem są! Amen.
1 ant.
Zmęczyłem się krzykiem * wypatrując mego Boga. / Alleluja.
Psalm 69, 2-22. 30-37
Gorliwość o dom Twój mnie pożera
Dali Mu pić wino zaprawione goryczą (Mt 27, 34)
I
Wybaw mnie, Boże, *
bo woda mi sięga po szyję.
Ugrzązłem w błotnej topieli *
i nie mogę znaleźć oparcia.
Trafiłem na wodną głębinę *
i nurt mnie porywa ze sobą.
Zmęczyłem się krzykiem i ochrypło mi gardło, *
osłabły mi oczy od wypatrywania mego Boga.
Liczniejsi od włosów na mej głowie *
są ci, którzy mnie nienawidzą bez powodu.
Silni są moi prześladowcy, wrogowie zakłamani; *
czyż mam oddać to, czego nie zabrałem?
Boże, Ty znasz mój brak rozumu, *
moje przestępstwa nie są dla Ciebie tajne.
Niech przeze mnie wstyd nie okrywa tych, co Tobie ufają, *
Panie Zastępów.
Niech nie rumienią się z mego powodu, *
którzy Ciebie szukają, Boże Izraela.
Dla Ciebie bowiem znoszę urąganie, *
hańba twarz mi okrywa.
Dla braci moich stałem się obcym *
i cudzoziemcem dla synów mej matki.
Bo gorliwość o dom Twój mnie pożera *
i spadły na mnie obelgi złorzeczących Tobie.
Utrapiłem siebie postem, *
a spotkały mnie za to zniewagi.
Przywdziałem wór jako szatę *
i stałem się pośmiewiskiem dla innych.
Obmawiają mnie siedzący w bramie, *
urągają mi pijący wino.
Chwała Ojcu i Synowi, *
i Duchowi Świętemu.
Jak była na początku, teraz i zawsze, *
i na wieki wieków. Amen.
Ant.
Zmęczyłem się krzykiem wypatrując mego Boga. / Alleluja.
2 ant.
Dali mi żółć jako pokarm, * a gdy byłem spragniony, / poili mnie octem.
II
Panie, modlę się do Ciebie, *
w czas łaski, o Boże.
Wysłuchaj mnie w Twojej wielkiej dobroci, *
w Twojej zbawczej wierności.
Wyrwij mnie z bagna, abym nie utonął, †
wybaw mnie od tych, co mnie nienawidzą, *
ratuj mnie z wodnej głębiny.
Niechaj nie porwie mnie nurt wody, †
niech nie pochłonie mnie głębia, *
niech się nie zamknie nade mną paszcza otchłani.
Wysłuchaj mnie, Panie, bo miłość Twoja jest łaskawa, *
spójrz na mnie w ogromie swego miłosierdzia.
Przed sługą Twoim nie ukrywaj oblicza, *
wysłuchaj mnie prędko, bo jestem w ucisku.
Zbliż się do mnie i mnie wybaw, *
uwolnij mnie na przekór moim wrogom.
Ty znasz moją hańbę, mój wstyd i niesławę, *
wszyscy, co mnie dręczą, są przed Twymi oczami.
Hańba złamała me serce i sił mi zabrakło, †
czekałem na współczucie, lecz nikt się nie zjawił, *
i na pocieszycieli, lecz ich nie znalazłem.
Domieszali trucizny do mego pokarmu, *
a gdy byłem spragniony, poili mnie octem.
Chwała Ojcu i Synowi, *
i Duchowi Świętemu.
Jak była na początku, teraz i zawsze, *
i na wieki wieków. Amen.
Ant.
Dali mi żółć jako pokarm, / a gdy byłem spragniony, / poili mnie octem.
3 ant.
Szukajcie Boga, * a wasze serce ożyje. / Alleluja.
III
Jestem nędzny i pełen cierpienia, *
niech pomoc Twa, Boże, mnie strzeże.
Pieśnią chcę chwalić imię Boga *
i wielbić Go z dziękczynieniem.
Będzie to Bogu milsze od ofiary z bawołu *
i z cielca, który już ma rogi i racice.
Patrzcie i cieszcie się, ubodzy, *
niech ożyje serce szukających Boga.
Bo Pan wysłuchuje biednych *
i swoimi więźniami nie gardzi.
Niechaj Go chwalą niebiosa i ziemia, *
morze i wszystko, co w nim żyje.
Gdyż Bóg ocali Syjon i miasta Judy zbuduje, *
tam będą mieszkać i mieć posiadłości.
To będzie dziedzictwem potomstwa sług Jego, *
miłujący Jego imię przebywać tam będą.
Chwała Ojcu i Synowi, *
i Duchowi Świętemu.
Jak była na początku, teraz i zawsze, *
i na wieki wieków. Amen.
Ant.
Szukajcie Boga, / a wasze serce ożyje. / Alleluja.
K.
Niebo i ziemia się cieszą. Alleluja.
W.
Ze zmartwychwstania Twojego, Chryste. Alleluja.
Jeżeli poniżej nie wyświetliły się teksty czytań i Te Deum, kliknij tutaj i przeładuj tę stronę (dotyczy głównie użytkowników urządzeń mobilnych).
Z Księgi Apokalipsy św. Jana Apostoła
|
10, 1-11
|
Potwierdzenie powołania Widzącego
Ja, Jan, ujrzałem innego potężnego anioła, zstępującego z nieba, obleczonego w obłok, tęcza była nad jego głową, a oblicze jego było jak słońce, a nogi jego jak słupy ogniste, i w prawej ręce miał otwartą książeczkę. Nogę prawą postawił na morzu, a lewą na ziemi. I zawołał donośnym głosem, tak jak ryczy lew. A kiedy zawołał, siedem gromów przemówiło swym głosem. Skoro przemówiło siedem gromów, zabrałem się do pisania, lecz usłyszałem głos mówiący z nieba: "Zapieczętuj to, co siedem gromów powiedziało, i nie pisz tego!"
Anioł zaś, którego ujrzałem stojącego na morzu i na ziemi, podniósł ku niebu prawą rękę i przysiągł na Żyjącego na wieki wieków, który stworzył niebo i to, co w nim jest, i ziemię, i to, co w niej jest, i morze, i to, co w nim jest, że już nie będzie zwłoki, ale w dniach głosu siódmego anioła, gdy będzie miał trąbić, misterium Boga się dokona, tak jak podał On dobrą nowinę sługom swym prorokom.
A głos, który słyszałem z nieba, znów usłyszałem, jak zwracał się do mnie w słowach: "Idź, weź księgę otwartą w ręce anioła stojącego na morzu i na ziemi!" Poszedłem więc do anioła, mówiąc mu, by dał mi książeczkę. I rzecze mi: "Weź i połknij ją, a napełni wnętrzności twe goryczą, lecz w ustach twych będzie słodka jak miód". I wziąłem książeczkę z ręki anioła, i połknąłem ją, a w ustach moich stała się słodka jak miód, a gdy ją spożyłem, goryczą napełniły się moje wnętrzności. I mówią mi: "Trzeba ci znów prorokować o ludach, narodach, językach i o wielu królach".
|
Z Dziejów Apostolskich
|
10, 34 - 11, 4. 18
|
Piotr chrzci pogan
Piotr przemówił w dłuższym wywodzie: "Przekonuję się, że Bóg naprawdę nie ma względu na osoby. Ale w każdym narodzie miły jest Mu ten, kto się Go boi i postępuje sprawiedliwie. Posłał swe słowo synom Izraela, zwiastując im pokój przez Jezusa Chrystusa. On to jest Panem wszystkich.
Wiecie, co się działo w całej Judei, począwszy od Galilei, po chrzcie, który głosił Jan. Znacie sprawę Jezusa z Nazaretu, którego Bóg namaścił Duchem Świętym i mocą. Dlatego że Bóg był z Nim, przeszedł On dobrze czyniąc i uzdrawiając wszystkich, którzy byli pod władzą diabła. A my jesteśmy świadkami wszystkiego, co zdziałał w ziemi żydowskiej i w Jerozolimie. Jego to zabili, zawiesiwszy na drzewie. Bóg wskrzesił Go trzeciego dnia i pozwolił Mu ukazać się nie całemu ludowi, ale nam, wybranym uprzednio przez Boga na świadków, którzyśmy z Nim jedli i pili po Jego zmartwychwstaniu. On nam rozkazał ogłosić ludowi i dać świadectwo, że Bóg ustanowił Go sędzią żywych i umarłych. Wszyscy prorocy świadczą o tym, że każdy, kto w Niego wierzy, przez Jego imię otrzymuje odpuszczenie grzechów".
Kiedy Piotr jeszcze mówił o tym, Duch Święty zstąpił na wszystkich, którzy słuchali nauki. I zdumieli się wierni pochodzenia żydowskiego, którzy przybyli z Piotrem, że dar Ducha Świętego wylany został także na pogan. Słyszeli bowiem, że mówią językami i wielbią Boga. Wtedy odezwał się Piotr: "Któż może odmówić chrztu tym, którzy otrzymali Ducha Świętego tak samo jak my?" I rozkazał ochrzcić ich w imię Jezusa Chrystusa. Potem uprosili go, aby zabawił u nich jeszcze kilka dni.
Apostołowie i bracia, przebywający w Judei, dowiedzieli się, że również poganie przyjęli słowo Boże. Kiedy Piotr przybył do Jerozolimy, ci, którzy byli pochodzenia żydowskiego, robili mu wymówki: "Wszedłeś do ludzi nieobrzezanych - mówili - i jadłeś z nimi". Piotr więc zaczął im po kolei wyjaśniać. Gdy to usłyszeli, zamilkli. Wielbili Boga i mówili: "A więc i poganom udzielił Bóg łaski nawrócenia, aby żyli".
|
|
|
Ap 10, 7; Mt 24, 30
|
W.
Gdy anioł † będzie miał trąbić, misterium Boga się dokona, * Tak jak podał On dobrą nowinę sługom swym prorokom. / Alleluja.
K.
Wówczas ukaże się na niebie znak Syna Człowieczego i ujrzą Syna Człowieczego przychodzącego na obłokach niebieskich z wielką mocą i chwałą. W. Tak jak podał On dobrą nowinę sługom swym prorokom. / Alleluja.
Z Wyznań św. Augustyna, Ojca naszego
(Wyznania, przełożył Z. Kubiak, wyd. II,
Warszawa 1982, księga 8-9, s. 130-176)
Przyoblekłem się w Pana Jezusa Chrystusa
Boże mój, składając te wyznania, chcę Ci podziękować za Twoje dzieło miłosierdzia względem mnie. Błądząc z dala od Ciebie, wzdychałem do Ciebie, związany nie żelazem, ale moją własną żelazną wolą. Wróg wstrzymał moje chcenie na uwięzi. Nowa chęć, która we mnie zaistniała, abym Cię czcił, i chciał się Tobą cieszyć, Boże, ta właśnie przyjemność samotna, nie była jeszcze zdolna pokonać poprzedniej umocnionej, zastarzałej we mnie przyjemności. Tym sposobem istniały we mnie dwie przyjemności i dwie chęci: jedna stara, druga nowa; jedna cielesna, druga duchowa. Obydwie walczyły między sobą, a swoją niezgodą pustoszyły moją duszę. W tej walce wewnątrz mojego domu, wstrząśnięty umysłem, co przejawiało się nawet na moim obliczu, idę do Alipiusza i wołam: "Czemu cierpimy? Co to jest? Słyszałeś? Nieuczeni powstają i porywają niebo, a my z naszymi naukami, bez serca gdzieś utknęliśmy w ciele i krwi?"
Coś takiego powiedziałem, a wzburzenie tak mnie ponosiło, że zaraz potem szybko oddaliłem się, gdy tymczasem on pod silnym wrażeniem tych słów w milczeniu na mnie spoglądał.
A był w naszym miejscu pobytu i mały ogród; tam też się udałem w gorzkości mojego serca i zalewałem się łzami. I oto słyszę głos z Bożego domu, głos - nie wiem dobrze - chłopca czy dziewczynki, powtarzający w śpiewie słowa: "Weź i czytaj. Weź i czytaj". Natychmiast zmienił się wyraz mojego oblicza i z całą usilnością zacząłem się zastanawiać, czy przypadkiem przy jakiejś zabawie dzieci nie mają zwyczaju śpiewać czegoś takiego. Wstałem, nie tłumacząc tego sobie inaczej, jak tylko jako nakaz Boży, bym otworzył rękopis i przeczytał pierwszy rozdział, na jaki natrafię. Chwyciłem książkę, otworzyłem i w milczeniu odczytałem rozdział, na który najpierw padł mój wzrok: "Nie w ucztach i pijaństwie, nie w rozpuście i rozwiązłości, nie w sporach i zawiściach, lecz przyobleczcie się w Jezusa Chrystusa, a nie ulegajcie staraniom o ciało i jego pożądliwości".
Nie chciałem i nie potrzebowałem czytać dalej. Bo od razu, gdym do końca doczytał to zdanie, zdawało mi się, jakoby światło ufności wpłynęło w moje serce i ono rozproszyło wszystkie ciemności i wahania.
Kiedy następnie nadeszła pora, abym zgłosił do zapisu swoje imię, opuściwszy wieś, powróciliśmy do Mediolanu. Także i Alipiusz postanowił wraz ze mną odrodzić się w Tobie, a już był pełen tej pokory, jaka jest potrzebna do przyjęcia sakramentów, ciało zaś opanował do tego stopnia, że z niezwykłą powagą, boso chodził po lodem pokrytej ziemi wąskiej. Zostaliśmy ochrzczeni, i odeszła nam chęć prowadzenia dawnego życia.
|
|
|
|
W.
Boże, od którego odwrócić się, to upaść, † do którego nawrócić się to powstać, * W którym pozostać, to trwać. / Alleluja.
K.
Ileż się napłakałem, odmawiając hymny i kantyki i żywo mnie poruszyły słodkie słowa Twojego Kościoła. W. W którym pozostać, to trwać. / Alleluja.
Módlmy się.
Boże, Ty w niewysłowionej opatrzności doprowadziłeś świętego Augustyna z ciemności błędów do światła Ewangelii, † spraw, abyśmy, którzy wspominamy jego nawrócenie, * mogli za jego wstawiennictwem u Ciebie coraz lepiej urządzać nasze życie wedle nauki Ewangelii.
Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, † który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, * Bóg, przez wszystkie wieki wieków. Amen.
Następnie, przynajmniej w oficjum odprawianym wspólnie, dodaje się:
K. Błogosławmy Panu.
W. Bogu niech będą dzięki.
|
|
