Początkowo nie było moim zamiarem, by w zewnętrznym urządzeniu domu tak wielka panowała surowość. Lecz w tym czasie doszły mnie wieści z Francji o ciężkich szkodach, jakie tam cierpi wiara od heretyków i jak tam coraz bardziej się wzmaga nieszczęsna ta herezja. Odczułam to boleśnie i, jak gdybym co mogła albo znaczyła, poczęłam płakać przed Panem i błagać Go, by tak wielkiemu złu zaradził. Zdawało mi się, że tysiąc razy gotowa bym życie moje oddać w ofierze dla uratowania choćby jednej z tych dusz, których tam tyle ginęło. Lecz nie mając żadnej możności uczynienia czegoś w służbie Bożej na chwałę Pana, gdyż jestem niewiastą i to jeszcze bardzo nędzną, tym gorętsze uczułam w sobie i dotąd czuję pragnienie, aby, skoro Bóg ma tylu nieprzyjaciół, a tak niewielu przyjaciół, tych niewielu przynajmniej było prawdziwymi Jego przyjaciółmi. Postanowiłam zatem uczynić choć to maluczko, co uczynić zdołam, to jest wypełniać rady ewangeliczne jak najdoskonalej i tę gromadkę sióstr, które tu są ze mną, skłonić do tego, aby czyniły podobnie, ufna w dobroć Boga, który nigdy nie opuszcza tych, co mężnym sercem wszystko opuszczają dla Niego... Czułam, że oddawszy się bez podziału modlitwie za tych, którzy bronią Kościoła, za kaznodziejów i uczonych teologów, którzy są obrońcami jego, będziemy według naszej możności wspomagały naszego Pana, tak niegodnie poniewieranego przez tych zdrajców, którym On tyle wyświadczył dobrodziejstw, a którzy za to chcieliby na nowo przybić Go do krzyża i nie zostawić Mu miejsca, kędy by skłonił swą głowę... Nie może serce moje wspominać tego bez gorzkiej boleści i smutku. Serce kraje się na widok tylu dusz, idących na zgubę. Oby był już koniec temu nieszczęściu! Obym już nie patrzyła na zgubę dusz, z każdym dniem się mnożącą.

O siostry moje w Chrystusie, pomóżcie mi to wybłagać od Pana. Po to On was tu zgromadził; to jest powołanie wasze, to ma być jedyne wasze staranie, do tego mają zmierzać wasze pragnienia, nad tym macie płakać, o to mają błagać wasze modlitwy... Oto świat płonie pożarem, oto chcieliby na nowo zasądzić Chrystusa na śmierć i stawiają przeciw Niemu tysiące fałszywych świadków, chcieliby obalić Jego Kościół... Proszę was, błagajcie Boga, jak i ja, choć nędzna, z wami błagam Najświętszy Jego Majestat, aby raczył wysłuchać modlitwy nasze w intencji sług i obrońców Jego spraw; chodzi tu o Jego chwałę i o dobro Jego Kościoła, a ten jest jedyny cel wszystkich moich pragnień.