W czytaniu Pisma świętego znajdziesz wielkie i cudowne lekarstwo przeciw bólom ciała i utrapieniom ducha; i z całą pewnością - moim zdaniem - żadne przemówienie, choćby było najbardziej cenione i błyszczało najwspanialszą wymową, nie może na równi łagodzić trosk oraz bardziej pocieszać umysłów strapionych. Bardzo często popadałem w niebezpieczeństwo. Kiedy nieraz byłem miotany rozlicznymi niepokojami, w które tak obfituje to burzliwe, śmiertelne życie, uciekałem się zawsze do świętych Ksiąg, jak do najbardziej warownego zamku: znajdowałem w nich umocnienie, którego szukałem, oraz szybko działające lekarstwo dla utrudzonego ducha, i nigdy nie zostałem zawiedziony w swojej nadziei ani w swym pragnieniu. Bardzo często rozważałem, skąd tak mocny wpływ Pisma na słuchaczy, skąd ono czerpie tyle energii, że nie tylko wszystkich skłania do prawdy, lecz nadto do mocnego uwierzenia. Nie należy tego przypisywać argumentom oczywistości, bo ich ono nie przytacza, ani też umiejętnościom sztuki czy słowom miłym, dostosowanym do przekonywania, gdyż ich nie używa. Lecz zauważ, że przyczyną, dla której zostaliśmy przekonani, jest to, iż wypływa ono z pierwszej prawdy, a właśnie przez nią zostaliśmy przekonani. Do uwierzenia jej pociąga nas bowiem powaga jej samej. Skąd, proszę, ten autorytet sobie wywalczyła? Nie widzieliśmy przecież Boga mówiącego do nas, piszącego czy też pouczającego nas. Jednak, tak jakbyśmy widzieli, wierzymy i utrzymujemy, że od Ducha Świętego pochodzi to, co czytamy. Być może, iż racją mocnego przylgnięcia jest właśnie to, że prawda staje się pewniejsza, chociaż nie jaśniejsza. Każda bowiem prawda posiada siłę przekonywającą: wyższa - większą, najwyższa - największą. Dlaczego nie wszyscy wierzą w Ewangelię? Odpowiadam, że nie wszyscy są pociągani przez Boga. Po co jednak przedłużać tę rozprawę? Mocno wierzymy Pismu świętemu dlatego, że otrzymujemy wewnętrzne natchnienie Boże.