Nic nas tak nie pobudza do tego, byśmy kochali nieprzyjaciół, co stanowi szczyt miłości bratniej, jak wzruszające rozważanie przedziwnej cierpliwości Chrystusa, dzięki której ten "najpiękniejszy z synów ludzkich" wystawił swoje pełne wdzięku oblicze na oplwanie przez bezbożnych. Oczy zaś swoje, które władczym spojrzeniem ogarniają cały świat, wydał na zasłonięcie przez niesprawiedliwych. Plecy swe wystawił na biczowanie, a głowę budzącą trwogę wśród wrogich potęg i mocy poddał kłującym cierniom. Sam siebie skazał najpierw na zniewagi i obelgi, a potem zniósł cierpliwie krzyż, gwoździe, włócznię, żółć i ocet, we wszystkim łagodny, cichy i spokojny.

A wreszcie "jak owca został poprowadzony na rzeź i jak baranek zamilkł przed strzygącym go, a nie otworzył ust swoich".

Któż, słysząc ten cudowny głos, pełen słodyczy, miłości i spokoju: "Ojcze, przebacz im", nie ogarnie zaraz całym uczuciem serca swoich nieprzyjaciół? "Ojcze" - powiedział - "przebacz im". Czy można było dodać więcej łagodności i miłości tej modlitwie?

On jednak dodał! Mało Mu było się modlić, chciał jeszcze usprawiedliwiać. "Ojcze - mówił - przebacz im, bo nie wiedzą, co czynią". Wielce bowiem grzeszą, ale mało rozumieją. Przybijają do krzyża, ale nie wiedzą, kogo przybijają, "gdyby bowiem wiedzieli, nigdy nie ukrzyżowaliby Pana chwały". Dlatego Jezus mówi: "Ojcze, przebacz im". Myślą, że On jest tym, który przestępował Prawo, przypisywał sobie Boską godność i zwodził lud. Ukryłem przed nimi moje prawdziwe oblicze, nie rozpoznali mego majestatu, dlatego "Ojcze, przebacz im, bo nie wiedzą, co czynią".

Jeżeli człowiek chce miłować samego siebie, nie powinien się hańbić żadną niedozwoloną przyjemnością cielesną. Aby zaś nie ulegać pożądliwości zmysłowej, należy zwrócić wszystkie uczucia ku słodyczy ciała Pańskiego. Lecz żeby spocząć doskonalej w słodyczy miłości bratniej, trzeba objąć ramionami prawdziwej miłości także i nieprzyjaciół.

By jednak ten Boski ogień nie przygasł ostudzony trwaniem w nieprawościach, należy mieć ciągle utkwiony wzrok duszy w cichej cierpliwości umiłowanego Pana i Zbawiciela.

Zważywszy na to, że cnota ludzi jest oceniana i określana w odniesieniu do zbawienia, a zostało to wykazane przez to, że do Twojego miłosierdzia, Sprawco dobrodziejstw, zwrócili się ci, którzy przez Ciebie, Wszechmogący, zostali umocnieni; przez Ciebie, Obrońco, dla którego wszystko jest możliwe, zostali wezwani i posłani; z Twojej to łaskawości, Wybawicielu, doznali radości; przez Ciebie, o Ty, który jesteś nieskażony, zostali przywróceni do życia i nie są już skłonni do żadnych słabości; przez Ciebie Odnowiciela zostali także oświeceni; obym się uciekał do Ciebie, o Chryste, Synu żyjącego Boga, we wszystkim Błogosławiony.

Poza tym, w przywołaniu tutaj wersetu właściwego dla tej prośby, uzasadnienie znajduje to, co wcześniej napisałem: "Wpadnijmy w ręce Pana, a nie w ręce ludzi: jaka jest bowiem Jego wielkość, takie też i miłosierdzie".

Jednakże nie próbuję w tej mojej Księdze śpiewów żałobliwych umniejszyć zasługi tych, którzy uzyskują zbawienie, ponieważ bez zasługi nie jest możliwe, ażeby można było zbliżyć się do Boga.

Lecz wychwalam imię Zbawiciela i Jego łaskę, skierowaną do wszystkich, a słowami mymi wyznaję, że ci wszyscy, którzy przez dobre życie dostąpili wielkiej czci, zawsze potrzebowali lekarstwa Twego miłosierdzia. Ponieważ Ty jesteś Życiem, Ty Zbawieniem, Ty Zdrowiem, Ty Nieśmiertelnością, Ty Szczęśliwością, Ty Oświeceniem!

Daj mi odpocznienie od wstrętu moich grzechów, abyś i Ty mógł odpocząć od mojego płaczu i przykrych nalegań, które nieustannie Ciebie zadręczają, o mój Sędzio. Bo żadną rzeczą się nie cieszysz, jak tylko ze zbawienia ludzi, o na wieki Błogosławiony. Amen.