WERSJA PREMIUM:


Tu jesteś:




Menu:

Internetowa Liturgia Godzin

Wesprzyj rozwój serwisu

Czytelnia

6 października
Błogosławiony Innocenty z Berzo, prezbiter

Zobacz także:

Błogosławiony Innocenty z Berzo
Jan Scalvinoni urodził się 19 marca 1844 r. w Niardo (Val Camonica, Włochy) jako syn Piotra Scalvinoni i Franciszki Poli. Jego rodzina była biedna. Wychował się u kapucynów w Berzo. Uczył się w kolegium w Lovere. Do seminarium duchownego wstąpił w Brescii i tam też otrzymał w roku 1867 święcenia kapłańskie, po których pracował jako wikariusz w Cevo. Już wówczas ujmował wszystkich swymi duszpasterskimi zaletami. Po krótkim stażu w seminarium został następnie proboszczem w Berzo.
Mając trzydzieści lat postanowił jednak zostać kapucynem. Przez pewien czas wspomagał mistrza nowicjuszy, a potem przygotowywał kandydatów. Był wymagający przede wszystkim wobec siebie. Uczył, by powściągać swój język, bo słowem można bardzo zranić. Był dobrym kaznodzieją i spowiednikiem. Był podziwiany za swój modlitewny zapał i umiejętność medytacji, zwłaszcza nad Męką Pańską. Od roku 1880 pracował w Mediolanie, w redakcji Annali Francescani. Przebywał w różnych klasztorach, ale w klasztorze Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny w Borno znalazł swoją drogę do świętości. Zatapiał się w długich modlitwach, wypełniał zwyczajne posługi kapłańskie. Nie wymigiwał się też od obowiązków zlecanych mu przez posłuszeństwo (takich jak kwesta), bo były jego sposobem na uświęcenie. Na otoczenie oddziaływał swym kontemplatywnym usposobieniem, dlatego często był wybierany na kierownika duchowego.
Był chorowity, a ostatnie miesiące swego życia spędził w Bergamo, w infirmerii konwentu. Zmarł właśnie tam 3 marca 1890 r. mając zaledwie 45 lat. Mieszkańcy Berzo wymusili wówczas, by pochowano go w ich mieście. Jego doczesne szczątki spoczywają w kościele parafialnym w Berzo Inferiore. 12 listopada 1961 r. został beatyfikowany przez papieża Jana XXIII.



Ostatnia aktualizacja: 30.09.2013


Ponadto dziś także w Martyrologium:
W Lambach, w Austrii - św. Adalberona, biskupa Würzburga. W roku 1040 wstąpił na stolicę biskupią po swym wuju Brunonie. Wychowany wśród mnichów, rychło przystąpił do reformy klasztorów. Został też wciągnięty w sprawy cesarstwa. Ale w pierwszym okresie walki o inwestyturę zachowywał neutralność. Potem uczestniczył w zebraniu, które uchwaliło depozycję Henryka IV. Musiał tedy uchodzić z diecezji, a później wpadł w ręce cesarza. Henryk IV uszanował starca i tylko zesłał go do opactwa, które ufundował ojciec biskupa. Tam Adalberon zmarł w roku 1090. Jego kult zaaprobował w roku 1883 Leon XIII.

W Arvieres, we Francji - św. Artalda, biskupa. W roku 1120 wstąpił do kartuzów. Gdy obrano go biskupem w Belley, uszedł w góry. Odszukano go jednak i przynaglono do przyjęcia godności. W roku 1190 z uwagi na wiek papież zwolnił go z obowiązków. Zmarł w roku 1206.

oraz:

św. Magnusa, biskupa (+ VII w.); św. Romana z Auxerre, biskupa (+ ok. 550); św. Wiary (+ III w.)

Wyślij do nas maila
STRONA GŁÓWNA
TEKSTY ILG | OWLG | LITURGIA HORARUM | KALENDARZ LITURGICZNY | DODATEK | INDEKSY | POMOC
CZYTELNIA | ANKIETA | LINKI | WASZE LISTY | CO NOWEGO?

 Teksty Liturgii Godzin:
© Copyright by Konferencja Episkopatu Polski i Wydawnictwo Pallottinum

Opracowanie i edycja - © Copyright by ILG