WERSJA PREMIUM:


Tu jesteś:




Menu:

Internetowa Liturgia Godzin

Wesprzyj rozwój serwisu

Czytelnia

2 grudnia
Błogosławiony Karol de Foucauld, prezbiter

Zobacz także:

Błogosławiony Karol de Foucauld
Karol de Foucauld urodził się 15 września 1858 r. w katolickiej, arystokratycznej rodzinie w Strasburgu. Dwa dni później przyjął sakrament chrztu świętego. 13 marca 1864 r. umarła jego matka, a w pięć miesięcy później ojciec. Małym Karolem i jego młodszą siostrą Marią od tej pory zajmował się dziadek Karol Morlet, pułkownik w stanie spoczynku. 28 kwietnia 1872 r. przyszły błogosławiony przyjął pierwszą Komunię świętą.
W sierpniu 1874 roku zdał maturę, a w październiku tego roku wstąpił do szkoły jezuitów w Paryżu na ulicy des Postes. Na dalsze zachowanie i poglądy Karola źle wpłynęły jego spotkania z cyganerią literacką. Odszedł od religii już w parę miesięcy od przybycia do Paryża. Został wyrzucony ze szkoły dwa lata później. Zaczął wtedy prowadzić beztroski tryb życia w towarzystwie przypadkowych kolegów.
3 lutego 1878 roku umarł jego dziadek i opiekun, pułkownik Morlet. Pół roku później Karol uzyskał pełnoletność i wszedł w posiadanie majątku rodzinnego. Wkrótce wstąpił do szkoły kawalerii w Saumur. W dalszym ciągu prowadził nieuporządkowane życie. Nic więc dziwnego, że szkołę ukończył w 1880 r. ze złymi wynikami. Udał się do Setifu w Algierii w randze podporucznika. Jednak w armii nie był długo, bo już w marcu 1881 roku został wydalony za brak dyscypliny i złe prowadzenie - sprowadził do obozu kochankę, którą przedstawił jako swoją żonę. Karol próbował początkowo powrócić do armii. Kiedy w maju 1881 roku wybuchło w Algierii powstanie Bou Amama, wziął udział w kampanii w południowym Oranie. Wsławił się nawet bohaterską postawą, za co został odznaczony. Mimo to po pewnym czasie złożył dymisję i udał się do Algieru, aby uczyć się języka arabskiego. Tam przez 18 miesięcy przygotowywał się do wyprawy naukowej po Maroku, na którą wybrał się w latach 1883-1884 w przebraniu rabina, ponieważ jako chrześcijaninowi grozić mu mogła śmierć z rąk muzułmanów. Podróżował także po południowych terenach Algierii oraz Tunezji. W tym czasie pragnął też zrehabilitować się w oczach rodziny.
Owocem jego podróży była książki Reconnaissance au Maroc, która zawierała wiele ważnych informacji etnologicznych. Otrzymał za nią złoty medal Towarzystwa Geograficznego w Paryżu. Powrócił do Francji, nie umiał jednak już żyć jak dawnej w Paryżu. Ponownie udał się do Algierii i chociaż tu zakochał się w młodej kobiecie - Marie-Marguerite Titre, wybrał się w podróż po pustyni Magrebu, gdzie zdecydował, że odtąd będzie żył w celibacie.
Po powrocie do Paryża zamieszkał u zamężnej siostry, nieopodal kościoła pod wezwaniem św. Augustyna. Podczas długich modlitw w tym i innych kościołach powtarzał modlitwę: "Boże mój, jeśli istniejesz, spraw, abym Cię poznał". 29 lub 30 października 1886 roku spotkał w kościele św. Augustyna wikarego ks. Huvelin, z którym zaczął odtąd prowadzić długie rozmowy religijne. Zaprzyjaźnili się i gdy Karol poprosił go o znalezienie kierownika duchowego, ten nakazał mu najpierw przystąpienie do spowiedzi. Tak zaczęło się trwałe nawrócenie Karola, a ks. Huvelin pozostał jego kierownikiem duchowym aż do jego śmierci.
Od tej pory de Foucauld rozpoczął intensywne życie duchowe. W sierpniu 1888 r. odwiedził klasztor trapistów w Fontgombault. W końcu listopada wyjechał na pielgrzymkę do Ziemi Świętej. Boże Narodzenie w sposób szczególny przeżył w Betlejem. 5 stycznia odwiedził Nazaret, który go zachwycił i pobudził do kontemplacji ukrytego życia Jezusa. 14 lutego wrócił do Paryża. Potem odbył rekolekcje w kilku klasztorach. W bazylice Montmartre 6 czerwca 1889 r. zawierzył swoje życie Najświętszemu Sercu Pana Jezusa. Wszystko to prowadziło do tego, że Karol postanowił iść drogą powołania zakonnego w ukryciu przed światem. W połowie stycznia 1890 r. pożegnał się z rodziną i wstąpił do trapistów w klasztorze Matki Bożej Śnieżnej w Masywie Centralnym, przyjmując imię zakonne Maria Alberyk (Marie-Albéric).
W czerwcu 1890 r. na własną prośbę przeniósł się do ubogiego klasztoru filialnego Matki Bożej Śnieżnej w Akbes w Syrii. Spędził w nim sześć lat. Mnisi, poza modlitwą i kontemplacją, pracowali w polu i przy budowie dróg. 2 lutego 1892 r. Karol de Foucauld złożył pierwsze śluby zakonne. Jako mnich ciągle myślał o życiu bardziej ubogim i odosobnionym. Został wysłany do Staouéli w Algierii.

Błogosławiony Karol de Foucauld Wrócił jeszcze na studia do Rzymu, ale przełożeni uznali, że Bóg wyznaczył mu szczególną drogę. 14 lutego 1894 r. został zwolniony ze ślubów prostych i złożył dwa śluby prywatne: czystości i nie posiadania niczego poza narzędziami potrzebnymi do pracy fizycznej. Został wysłany do klasztoru klarysek w Nazarecie, gdzie potrzebna była pomoc przy pracach w gospodarstwie. Był tam skromnym bratem. Zamieszkał w komórce na narzędzia i czuł się szczęśliwy. Za namową ksieni zakonu klarysek w 1901 r. przyjął święcenia kapłańskie.
Wyjechał do Beni-Abbes, na południu Algierii, niedaleko granicy marokańskiej. Jadąc tam zdawał sobie sprawę, że na tych słabo zaludnionych terenach nie będzie miał misyjnych osiągnięć, ale nie miało to dla niego znaczenia. Chciał cichego życia, by móc się nieustannie modlić. Zawsze jednak był otwarty na ludzkie problemy. Otaczał opieką niewolników, karmił ich i podtrzymywał na duchu. Ściągał na siebie gniew miejscowego biskupa Guérina za krytykowanie niesprawiedliwych poczynań kolonizatorów francuskich. W 1903 roku planował wyjazd do Maroka, ale zrezygnował na rzecz ewangelizacji Tuaregów. W sierpniu 1903 roku zajmował się rannymi podczas bitwy pod Tanghit. W 1904 roku udał się w kolumnie żołnierzy do krainy Tuaregów, gdzie pozostał do stycznia 1905 roku.
W 1905 r. osiedlił się w Tamanrasset, gdzie zaprzyjaźnił się z szefem Tuaregów Mussą Ag Amastanem. Gdy na przełomie 1906 i 1907 r. był bliski śmierci, miejscowa ludność zaopiekowała się nim. Noszono go na rękach i karmiono jak niemowlę kozim mlekiem, nie pozwalając, by wpadł w depresję.
W tym czasie Karol de Foucauld pisał regułę swojej wymarzonej wspólnoty Małych Braci Jezusa, która powstała niestety dopiero po jego śmierci. W 1910 r. wysłał gotowe statuty do Rzymu, lecz odpowiedzi nigdy nie otrzymał. W czerwcu 1915 roku skończył po jedenastu latach prace nad słownikami.
W 1916 r. wybuchła wojna między miejscowymi plemionami. Walki i napady rabunkowe objęły niemal całą południową Saharę. Karol został zmuszony do ufortyfikowania swojej pustelni w Tamanrasset. Gdy wieczorem 1 grudnia 1916 r. grupa uzbrojonych jeźdźców otoczyła fort, prawdopodobnie pilnujący go uzbrojony szesnastolatek wystrzelił ze strachu i przypadkowo zabił Karola. Pustelnia została splądrowana, a Najświętszy Sakrament wyrzucono w piasek pustyni. Gdy przybyli tam francuscy oficerowie, zobaczyli leżące obok Karola Ciało Jezusa. Jeden z nich ukląkł, podniósł Hostię i przyjął Komunię. Ciało brata Karola de Foucauld od 1929 r. złożone jest w El Goléa.
Proces beatyfikacyjny na szczeblu diecezjalnym został zamknięty 4 marca 2003 roku w Mediolanie, a beatyfikacja odbyła się 13 listopada 2005 roku w Rzymie.


Więcej informacji:

Kliknij tutaj - książka w księgarni Gloria24.pl
Kliknij tutaj - książka w księgarni tolle.pl
Kliknij tutaj - płyta CD Audio / MP3, audiobook
Kliknij tutaj - strona w Internecie

bł. Karol de Foucauld
U stóp Boga
bł. Karol de Foucauld
Medytacje nad Psalmami - fragmenty książki
bł. Karol de Foucauld
"Nasz brat jest niesprawiedliwy:
pozwólmy mu dopełnić tej niesprawiedliwości"
bł. Karol de Foucauld
Cytaty
 
Karol de Foucauld
Mądrość pustyni

Zbiór cennych, głębokich duchowo myśli jest świadectwem człowieka, trapisty - pustelnika i misjonarza, który z piórem w ręku modlił się, myślał i przygotowywał najważniejsze decyzje swojego życia. A życie to - z jego głodem doskonałości i mądrości pustyni - może być i dla nas przykładem i natchnieniem.
Karol de Foucauld
Umiłowane ostatnie miejsce
Listy do braci trapistów

Dzięki tej korespondencji czytelnik będzie mógł podążać krok w krok za ojcem de Foucauld w jego relacjach z trapistami, od początku jego zakonnego życia aż do końca. Będzie mógł również ocenić wagę tych relacji, zobaczyć, jak znacząco wpływali na nią ci zakonnicy przez całe życie Karola de Foucauld po jego nawróceniu, a wreszcie stwierdzić, jak głębokie było jego przywiązanie do nich.
 
Benedykt XVI
O roli świeckich w Kościele
Anioł Pański, 13 listopada 2005 r.
Strona poświęcona Karolowi de Foucauld
Karol od Jezusa
Michał Gryczyński
Karol de Foucauld - znak pustyni
Marek Wójtowicz SJ
Karol de Foucauld - Adorujący Jezusa
adonai.pl
br. Karol de Foucauld
Marcin Jakimowicz
O człowieku, któremu nic się nie udało
Mali Bracia Jezusa
Bł. Brat Karol de Foucauld
Mali Bracia Jezusa
Historia
Małe Siostry Jezusa
Skąd jesteśmy
KAI
Kościół musi wrócić do duchowości Nazaretu
br. Gian Carlo Sibilia
Nazaret w życiu Karola de Foucauld
opoka.org.pl
W duchu Karola De Foucauld
 
Alessandro Pronzato
Ziarno pustyni - Karol de Foucauld. Tom 1

Oddajemy do rąk Czytelników niecodzienną opowieść o niezwykłym człowieku. Jest to historia przemiany wymuskanego, zniewieściałego paniczyka, trwoniącego majątek na ekstrawaganckie życie bez żadnych zasad moralnych, w pokonującego wszelkie przeszkody człowieka, który nie chce jechać przez życie w pierwszej klasie.
Alessandro Pronzato
Ziarno pustyni - Karol de Foucauld. Tom 2

"Ziarno pustyni" to opowieść o badaczu, poecie, ambitnym geografie, bystrym obserwatorze, człowieku o nienasyconej ciekawości, który "nie wierzył, a widział", klęcząc u stóp Jezusa w nieustannej adoracji.
abp Angelo Comastri
Gwiazdy świecą w ciemności
Historie nawróceń XX wieku

Autor powraca do tematu słynnych nawróceń XX wieku i w drugim - po "Gdzie jest twój Bóg?" - tomie opisuje historie m.in. Karola de Foucauld.
Andrea Gasparino
Wołanie z pustyni

Ta książka narodziła się w piaskach pustyni, w Beni-Abbes, gdzie przez czterdzieści dni żył, modlił się i cierpiał ojciec Karol de Foucauld. Jest to pozycja, którą należy umieścić w plecaku, kiedy wyrusza się na spotkanie z Bogiem.

Ostatnia aktualizacja: 30.11.2013


Ponadto dziś także w Martyrologium:
W Rzymie - św. Pimena, męczennika. Należał zapewne do jednej z wczesnych generacji chrześcijańskich i prawdopodobnie był kapłanem. Pochowano go na cmentarzu Poncjana przy drodze do Porto. Jego wczesny kult potwierdziły badania archeologów.

W Akwilei, we Włoszech - św. Chromacjusza, biskupa. Był przyjacielem Hieronima i Rufina, którzy dedykowali mu swe dzieła. Utrzymywał także łączność z Janem Chryzostomem, a potem pisał do cesarza w jego obronie. Pozostawił po sobie drobne pisma. Zmarł około roku 408.

oraz:

św. Bibiany, dziewicy i męczennicy (+ III w.); św. Sylwana, biskupa (+ V w.); św. Sylweriusza, papieża i męczennika (+ 537)

Wyślij do nas maila
STRONA GŁÓWNA
TEKSTY ILG | OWLG | LITURGIA HORARUM | KALENDARZ LITURGICZNY | DODATEK | INDEKSY | POMOC
CZYTELNIA | ANKIETA | LINKI | WASZE LISTY | CO NOWEGO?

 Teksty Liturgii Godzin:
© Copyright by Konferencja Episkopatu Polski i Wydawnictwo Pallottinum

Opracowanie i edycja - © Copyright by ILG