Internetowa Liturgia Godzin


1  Przedwieczne Słońce, Boże niepojęty,
Który swym blaskiem napełniasz stworzenia,
Najwyższe Światło ludzkiego umysłu,
Ciebie wielbimy z pokorną miłością.

2  Zapalasz Boskim ogniem swego Ducha
Żywe pochodnie natchnionej mądrości,
By oświecały dla wszystkich pokoleń
Ścieżki wiodące do zdrojów zbawienia.

3  Przez swoje sługi, dzięki Twojej łasce,
Dajesz nam poznać, co sam objawiłeś
I to, co człowiek swą myślą ogarnia,
Kiedy się zbliża do Ciebie, Wszechmocny.

4  Sławimy dzisiaj męża wielkiej cnoty,
Który dostąpił świętych obcowania
I dzieli z nimi radosną nagrodę
Za to, że głosił naukę bez skazy.

5  Niech on nam wskaże drogę Twojej prawdy,
Byśmy umieli podążać ku Tobie
I mogli Ciebie wychwalać na wieki,
Ojcze najlepszy z Twym Synem i Duchem. Amen.


Incipit: Przedwieczne Słońce, Boże Niepojęty
Godzina: I i II Nieszpory: Teksty wspólne
o doktorach Kościoła
Strony: Monastyczna LG tom I, s. 1054
Monastyczna LG tom II, s. 1599